Earl V Johnson DE -702 - Geskiedenis

Earl V Johnson DE -702 - Geskiedenis



We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

Earl V. Johnson

Earl Vincent Johnson, gebore op 28 Desember 1913 in Winthrop, Minn., Het op 31 Augustus 1937 by die vlootreservaat aangesluit en die volgende jaar begin met lugvaart. Hy meld hom aan by Scouting Squadron 5 aan boord van Yorktown (CV-5), 18 September 1939, en ontvang die volgende jaar 'n gewone kommissie.

Hy is in Maart 1942 van die eskader losgemaak en by die skeepsmaatskappy aangestel. Tydens die Slag van die Koraalsee van 4 tot 8 Mei 1942 vlieg hy saam met een van die verkennende eskadore van Yorktown en val die Japannese skeepsvaart in die Tulagi -hawe aan en draers in die Koraalsee. Luitenant (junior graad) Johnson het op 8 Mei verlore geraak in luggevegte en het die Vlootkruis toegeken vir buitengewone heldhaftigheid.

(DE-702: dp. 1.400, 1. 306 ', b. 36'10 ", dr. 9'5"; s. 24 k.
epl. 186; a. 3 3 ", 3 21" tt., 8 dcp., 1 dcp (hh.), 2 dct .; kl.
Buckley)

Earl V. Johnson (DE-702) is op 24 November 1943 van stapel gestuur deur Defoe Shipbuilding Co., Bay City, Mich .; geborg deur mev. Selma E. Johnson, moeder van luitenant (junior graad) Johnson, en in opdrag van 18 Maart 1944, kommandant luitenant J. J. Jordy, USNR.

Tussen 23 Mei en 19 November 1944 het Earl V. Johnson drie reise as konvooi -begeleiding onderneem en bewaak lewensbelangrike troepe en voorrade van Norfolk na Casablanca en Bizerte. Na opleiding in Boston het sy by die Pacific Fleet aangesluit by New York, Norfolk, die Panamakanaal, Bora Bora in die Society Islands, en op 22 Januarie 1945 by die reuse -vlootbasis by Manus, Admiralty Islands, aangekom.

Earl V. Johnson is patrolliedienste in die Filippyne toegeken en bewaak konvooie tussen Nieu -Guinee en Leyte -golf tot 17 April 1945. Sy het die invasie van Okinawa, wat nou in volle gang is, en lugaanvalle op Japan ondersteun, van onskatbare waarde geword vir bewegende mans en voorraad aan die voorafbasis by Kossol Roads en Ulithi. Sy vertrek op 25 Julie uit Leyte met 'n LST -konvooi wat na Okinawa is. Toe sy op 4 Augustus terugkeer, ontwikkel 'n sonarkontak tot 'n tweestryd van 3 uur met 'n duikboot, wat Earl V. Johnson beskadig het, maar gelukkig eindig met 'n onderwaterontploffing en 'n pluim wit rook.

Vyandelikhede eindig, Earl V. Johnson arriveer op 4 September in Okinawa, en begin 'n week later met die besetting van Jinsen en Taku, wat vaartuie bestuur, waak teen duikbote, waarnemende en vernietiging van myne. Sy vertrek op 8 November 1945 uit Bucknerbaai, Okinawa, en arriveer in Boston op 15 Desember.

Sy is op 18 Junie 1946 uit die kommissie in die reservaat in Jacksonville, Florida, geplaas.


EARL V JOHNSON DE 702

Hierdie afdeling bevat 'n lys van die name en benamings wat die skip gedurende sy leeftyd gehad het. Die lys is in chronologiese volgorde.

    Buckley Klas Tipe TE Destroyer Escort
    Keel gelê 7 September 1943 - Gestig op 24 November 1943

Vloeibedekkings

Hierdie afdeling bevat 'n lys van aktiewe skakels na die bladsye met voorblaaie wat met die skip verband hou. Daar moet 'n aparte stel bladsye vir elke naam van die skip wees (byvoorbeeld, Bushnell AG-32 / Sumner AGS-5 is verskillende name vir dieselfde skip, dus moet daar een stel bladsye vir Bushnell en een stel vir Sumner wees) . Omslae moet in chronologiese volgorde aangebied word (of so goed as wat bepaal kan word).

Aangesien 'n skip baie omslae kan hê, kan dit onder baie bladsye verdeel word, sodat dit nie vir ewig neem om die bladsye te laai nie. Elke bladsyskakel moet vergesel wees van 'n datumreeks vir die voorblaaie op daardie bladsy.

Poststempels

Hierdie afdeling bevat voorbeelde van die posmerke wat die skip gebruik. Daar moet 'n aparte stel posmerke vir elke naam en/of ingebruiknemingsperiode wees. Binne elke stel moet die posmerke in volgorde van hul klassifikasietipe gelys word. As meer as een posstempel dieselfde klassifikasie het, moet hulle verder gesorteer word op datum van die vroegste bekende gebruik.

'N Posstempel moet nie ingesluit word nie, tensy dit vergesel is van 'n close-up beeld en/of 'n beeld van 'n omslag wat die posstempel toon. Datumreekse MOET SLEGS op DEKKINGS IN DIE MUSEUM gebaseer wees en dit sal na verwagting verander namate meer voorblaaie bygevoeg word.
 
& gt & gt & gt As u 'n beter voorbeeld vir een van die posmerke het, kan u die bestaande voorbeeld vervang.


USS EARL V JOHNSON DE-702 geraamde marine-skeepsvertoning

Dit is 'n pragtige skeepsvertoning ter herdenking van die USS EARL V JOHNSON (DE-702). Die kunswerk beeld die USS EARL V JOHNSON in al haar glorie uit. Hierdie uitstalling is meer as net 'n artistieke konsep van die skip, en bevat 'n pasgemaakte skeepskaalplaat en 'n gegraveerde bordstatistiekplaat. Hierdie produk is ryklik afgewerk met pasgemaakte dubbele matte en 'n swart raam van hoë gehalte. Slegs die beste materiaal word gebruik om ons skeepsuitstallings te voltooi. Navy Emporium Ship Displays maak 'n vrygewige en persoonlike geskenk vir elke Navy -matroos.

  • Pasgemaakte en kundig gegraveerde marinekam geplaas op fyn swart vilt
  • Kunswerke is 16 duim x 7 duim op swaar mat
  • Gegraveerde gedenkplaat met die belangrike statistieke van die skip
  • Ingesluit in 'n hoë kwaliteit 20 duim x 16 duim swart raam
  • Keuse van matte kleur opsies

BESKOU ASSEBLIEF ONS ANDER GROOT USS EARL V JOHNSON DE-702 INLIGTING:
USS Earl V Johnson DE-702 Gasteboekforum


EARL v. JOHNSON JOHNSON

Joan EARL, Petitioner-Respondent, v. JOHNSON & amp JOHNSON, Respondent-Appellant.

Besluit: 23 Junie 1998

Die mening van die hof is gelewer deur

Verwerer Joan Earl het gewerk as sekretaris of klerk vir respondent Johnson & amp; Johnson van 1973 tot 1993. Van 1985 tot 1993 werk sy in 'n gebou waarna verwys word as Kilmer House. Sy het 'n groot deel van elke dag in 'n klein lêerkamer deurgebring. Die vensters van die lêerkamer is toegespyker. Die laaibakke is uitgevoer met gipsplate wat in poeier verkrummel het toe dit gevryf is. Die poeier het op haar hande, haar klere en soms haar gesig gekom, en sy het die poeier wat in die lug was, ingeasem. Buite die lêersaal het sy saam met sewe ander werknemers in 'n klein kantoor gewerk. Die ventilasiestelsel was onvoldoende en die lug is besmet deur ou sigaretrook, parfuum van werknemers en uitlaatgasse van 'n helikopter wat in die gebou gesuig is toe dit een of twee keer per week by Kilmer House gestop het.

Van 1985 tot 1988 het mev. Earl probleme met asemhaling, keelseer, brongitis en asemhalings- en sinusinfeksies opgedoen. Hierdie toestande was die ernstigste terwyl die eiser by die werk was. Gedurende die winter van 1989 het sy ernstig siek geword terwyl sy by die werk was. Sy kon nie asem kry nie. Toe sy buitentoe gaan vir vars lug, kon sy fisies nie na haar motor loop nie. 'N Veiligheidswag het haar seun gebel en hy het haar na haar huisdokter gery. Sy is toegedien met 'n inspuiting van adrenalien en ander medisyne. 'N Paar maande later ondervind sy weer 'n skielike asemhalingsprobleme, en sy word ondersoek en behandel deur dr. Nicholas Melillo, 'n longspesialis, na wie sy deur haar huisdokter verwys is.

Me. Earl is in die hospitaal opgeneem onder die sorg van dr. Melillo vir haar longtoestande in 1989 en 1993. In 1989 het dr. Melillo by haar gediagnoseer asma en chroniese obstruktiewe longsiekte, 'n term wat volgens haar deskundige mediese getuie, dr. Malcolm Hermele, omvat emfiseem. Dr Melillo het mev. Earl vir die toestande behandel gedurende die tyd van die verhoor. Nóg haar huisdokter nóg dr. Melillo het getuig.

Dr Hermele ondersoek mev Earl in 1994 en 1996. Hy getuig dat sy aan chroniese obstruktiewe longsiekte, asma en emfiseem ly. Hy het die mening uitgespreek dat sy in 1994 'n permanente gedeeltelike ongeskiktheid van sestig persent gehad het. Hy het beraam dat haar gestremdheid teen 1996, as gevolg van haar chroniese obstruktiewe longsiekte en asma, sewentig persent was. Dr. Hermele het die mening uitgespreek dat die longtoestand van die versoeker die gevolg was van haar blootstelling aan longirritante by die werk, veral die gips.

Dr Ilia Segal was die mediese kenner van Johnson en Johnson. Hy het mev Earl se toestand gediagnoseer as brongiale asma of allergiese asmatiese brongitis. Hy skat haar permanente longgestremdheid op vyf persent. Hy skryf die toestand nie toe aan haar werksomgewing nie.

Die regter van die werkersvergoeding het bevind dat mev Earl aan chroniese obstruktiewe longsiekte en asma ly. Hy het vasgestel dat haar blootstelling aan longirritante by die werk, veral die gips, 'n wesenlike oorsaak van haar mediese toestand was. Hy het haar 'n permanente gedeeltelike ongeskiktheid van veertig persent toegeken vir die oorblyfsels van chroniese asmatiese brongitis en chroniese longsiekte.

In appèl voer Johnson en Johnson aan dat daar onvoldoende bewyse in die rekord is om die bevindings van die regter te ondersteun. Johnson & amp Johnson voer ook aan dat Earl se versoekskrif van die hand gewys moes gewees het omdat dit nie binne twee jaar ingedien is nadat sy 'eers die aard van die gestremdheid en die verband met die diens' geweet het nie, soos vereis deur N.J.S.A. 34: 15-34.

Daar is aansienlike geloofwaardige bewyse in die rekord om die bevindings van die regter van die vergoeding van werkers te handhaaf dat indiener aan 'n veertig persent ongeskiktheid ly as gevolg van brongitis en longsiekte wat tydens en tydens haar diens ontstaan ​​het. Ons verwerp dus die werkgewer se argument in die teenoorgestelde. Close v. Kordulak Bros., 44 N.J. 589, 598-99, 210 A.2d 753 (1965).

Mev. Earl het haar petisie ingedien op 10 September 1993. Johnson & amp Johnson beweer dat sy die aard van haar gestremdheid en die verband met haar diens in 1989 geken het. N.J.S.A. 34: 15-34, waarop Johnson & amp Johnson se argument vir ontslag berus, lui gedeeltelik soos volg:

[T] hier is geen tydsbeperking op die indiening van eise om vergoeding vir vergoedbare beroepsiekte nie. met dien verstande dat, waar 'n eiser die aard van die gestremdheid en die verband met die diens ken, alle eise vir vergoeding vir vergoedbare beroepsiekte, behalwe soos hierin uiteengesit, verwerp word tensy 'n petisie ingedien word ․ binne 2 jaar na die datum waarop eiser die eerste keer die aard van die gestremdheid en die verband met die diens geken het. verder verskaf, 'n werknemer se vergoedingseis word verval tensy 'n versoek om vergoeding behoorlik ingedien word. binne 2 jaar na die laaste betaling van vergoeding ․

'N Betaling ․ deur die versekeringsvervoerder word beskou as 'n betaling. deur die werkgewer.

Die regter van werkersvergoeding was van mening dat mev. Earl se aansoek om haar versoekskrif nie betyds was nie. Hy het beslis dat die beperkingstydperk nie in 1989 begin loop het nie, omdat mev. Earl nie die aard van haar gestremdheid ken nie, totdat sy die omvang daarvan ken, soos aangedui deur die resultate van longfunksietoetse wat in 1994 en 1996 aan haar toegedien is, nadat sy haar versoek ingedien het. Hy het ook beslis dat, indien die beperkingstydperk begin loop, dit betaal word omdat 'n gesondheidsversekeringsplan wat Johnson & amp Johnson verskaf het, die grootste deel van die koste van mev. Earl se mediese sorg betaal het. Haar opdrag aan ons hof ondersteun hierdie argumente en voer voorts aan dat sy nie meer as twee jaar voordat sy haar versoek ingedien het, geag kan word dat sy die aard van haar gestremdheid en die verband met haar diens geken het nie. mediese deskundige betwis die aard van haar gestremdheid en die oorsaaklike verband met haar werk.

Mev. Earl is in 1989 in die hospitaal opgeneem met “akute brongitis met chroniese obstruktiewe longsiekte”. By direkte ondersoek het sy getuig dat dr. Melillo haar na haar hospitalisasie in 1989 behandel het vir asma en 'iets met respiratoriese' te doen, en dat dit dieselfde toestande is waarvoor hy haar tydens die verhoor bly behandel het. . By kruisondervraging het sy getuig dat daar in die begin van Maart 1989 'eintlik by haar gediagnoseer is dat sy asma het'. Die verslae van haar hospitalisasie in 1989 toon dat mev Earl aan 'asma en asemhalingsprobleme' ly.

Die verslag van dr. Malcolm Hermele is in die rekord gelees. In die verslag verklaar dr. Hermele dat "Dr. Melillo het haar in Mei 1989 gesien en asma en chroniese obstruktiewe longsiekte gediagnoseer "en" het aangedui dat sy nie in 'n omgewing moet wees wat haar blootstel aan irritasie nie. " Volgens die verslag van dr. Hermele, in die verslag van Dr. Dr Hermele is gevra of 'asma en emfiseem', die diagnose van mev. Earl se kwale in 1996, '[ooreenstem] met die diagnose van dr. Melillo van asma en COPD.' Hy het geantwoord dat die twee diagnoses wel ooreenstem, dat "asma 'n hiperreaktiwiteit van die lugweë op sekere ․ is. stowwe en COPD. [word] uitruilbaar gebruik met emfiseem en dit verminder die weefsel van die long in wese en ruil suurstof en koolstofdioksied uit. " Later in sy getuienis herhaal dr. Hermele dat sy diagnose van chroniese brongitis, emfiseem en asma in 1996 in wese dieselfde diagnose was as [dr. Hermele] in 1994 gehad het en wat dr. Melillo gevind het. ”

Soos ons reeds genoem het, het die regter van werkersvergoeding beslis dat mev. Earl nie die aard van haar gestremdheid en die verband met haar diens geken het nie, totdat sy die uitslag van longfunksietoetse in 1994 ontvang het. Mikitka v. Johns-Manville Products Corp., 139 NJSuper. 66, 352 A.2d 591 (App.Div.1976). Die verweerder in Mikitka, supra, het in Maart 1973 'n versoekskrif vir werkersvergoeding ingedien om 'n verhoging van haar ongeskiktheid te vra vir dieselfde toestand waarvoor sy in 1967 'n vergoedingstoekenning verhaal het. Id. op 68-69, 352 A.2d 591. Die petisie beweer dat die dokter van die versoeker in Februarie 1973 'n merkbare toename in haar ongeskiktheid gevind het as gevolg van haar voortdurende blootstelling aan stof en dampe op haar werkplek tussen die datum van haar oorspronklike toekenning. en haar aftrede in Oktober 1970. Id. op 69, 352 A.2d 591. Toe die eiser haar eis van 1973 indien, het die toepaslike bepaling van die beperkingswet haar vereis om dit '' binne 'n jaar nadat [sy] die aard van [haar] geweet het of behoort te weet, te dien. gestremdheid en die verband met [haar] werk. '”Id. op 70, 352 A.2d 591 (met 'n vorige weergawe van N.J.S.A. 34: 15-34). Vanweë die besondere prosesgeskiedenis van haar saak, was die eiser se eis slegs vergoed indien en in die mate wat haar gestremdheid sedert die aanvang van haar oorspronklike toekenning vererger het en slegs as sy die aard van haar gestremdheid binne een jaar geweet het of behoort te weet. om haar eis vir verhoogde ongeskiktheid in te dien. Id. op 72, 352 A.2d 591. Onder hierdie omstandighede het hierdie hof bevind dat sy nie die aard van haar gestremdheid ken nie, totdat sy geweet het dat sy 'n toename in haar ongeskiktheid sedert die oorspronklike toekenning gehad het. Ibid. In hierdie konteks het ons gesê: 'Ons kom dus tot die gevolgtrekking dat die term' aard van sy gestremdheid 'in die unieke omstandighede van hierdie geval nie net die tipe gestremdheid omvat nie, maar ook die omvang daarvan. Ibid. In die onderhawige geval wil mev. Earl nie herstel vir die toename in haar ongeskiktheid gedurende die twee jaar voordat sy haar eis van 1973 ingedien het nie. Die vergoeding van haar gestremdheid dateer uit die manifestasie daarvan en nie uit die verslegting daarvan nie.

Mev. Earl het getuig dat dr. Melillo haar in 1989 meegedeel het dat sy aan asma en asemhalingsprobleme ly. Die hospitaalrekords van 1989 toon dat sy opgeneem is vir asma en chroniese beroeps longsiekte. Dit lyk asof hierdie toestande sedertdien verswakender geraak het, maar die siektes wat in 1994 en 1996 gediagnoseer is en waarvoor die aansoeker 'n toekenning ontvang het, is dieselfde kwale wat in 1989 aan haar gesê is. Indiener was altyd van mening dat haar probleme veroorsaak of aansienlik vererger is deur omgewingsfaktore by die werk. Sy het al die inligting wat sy nodig gehad het om 'n eis vir werkersvergoeding in 1989 in te dien. Haar persentasie van ongeskiktheid sou minder gewees het, maar sy sou geregtig gewees het om enige toekenning weer oop te maak namate haar gestremdheid groter word. Sien N.J.S.A. 34: 15-27. Ons kom dus tot die gevolgtrekking dat die rekord in hierdie geval slegs tot die gevolgtrekking kan lei dat, tensy die beperkingstydperk getel is, dit twee jaar na haar hospitalisasie in April 1989 of in elk geval meer as twee jaar voor haar petisie verstryk het. is op 10 September 1993 ingedien.

Hierdie gevolgtrekking bring ons by die vraag of, soos die beoordelaar van vergoeding geoordeel het, die verloop van die verjaringstermyn bepaal is deur betalings van gesondheidsversekering aan mev. Earl of aan haar gesondheidsorgverskaffers. Sover ons uit die verslag kan sien, was die dokters wat haar behandel het haar huisdokter en 'n longspesialis na wie hy haar gestuur het. Die enigste bewys oor die bron van betaling vir haar mediese sorg is haar getuienis dat sy 'by die [Johnson & amp] Johnson -hospitaalplan' was, wat tagtig persent van die koste van haar voorskrifte en die doktersrekeninge betaal het, maar dat die plan het nie die koste van haar RTT -skandering gedek nie. Geen bewyse is gelewer om aan te toon of die hele koste van die "hospitaalplan" deur Johnson & amp Johnson betaal is nie, of dat mev. Earl geheel of gedeeltelik betaal is. Daar was ook geen bewyse dat Johnson & amp Johnson haar mediese uitgawes betaal het onder omstandighede wat haar redelikerwys die indruk sou kon gee dat sy haar gesondheidsorgverskaffers gedeeltelik nakom van sy verpligtinge ingevolge die vergoedingswette nie, en me. Earl het nie getuig nie dat sy onder so 'n indruk was.

Sheffield v. Schering Plough Corp., 146 N.J. 442, 680 A.2d 750 (1996), bespreek die omstandighede waaronder 'n werkgewer wat mediese dienste lewer of betaal, die verloop van die beperkingsperiode wat deur N.J.S.A. 34: 15-34. Die eiser in Sheffield, supra, het ongeveer twintig jaar by Schering Plough Corp. gewerk in posisies wat herhaalde buiging en opheffing vereis het. Id. by 446-47, 680 A.2d 750. Sy het in 1983 opgehou werk as gevolg van 'n ongeskonde rugtoestand. Id. by 447, 680 A.2d 750. Sy het eers vyf en 'n half jaar later 'n eis vir werkersvergoeding ingedien. Id. op 449, 680 A.2d 750. Die primêre kwessie in die saak was of haar eis deur die beperkingbepaling van twee jaar van N.J.S.A. 34: 15-34, of die verjaringstermyn toegepas is deur 'n ander bepaling van die afdeling wat lui dat as '' 'n deel van die vergoeding deur [die] werkgewer betaal is ', die eis verval, tensy dit ingedien word' binne 2 jaar na die laaste betaling van vergoeding. '”Id. by 445-46, 680 A.2d 750.

Die eiser in Sheffield, supra, het haar tolvordering gegrond op haar ontvangs van 'privaat-plan-ongeskiktheidsvoordele en privaat-plan mediese voordele van die versekeraars van Schering Plough.' Id. by 445, 680 A.2d 750. Schering Plough het geweet dat die eiser beweer het dat sy haar rug beseer het as gevolg van haar werk. Id. by 447-49, 680 A.2d 750. Sy het 'n operasie aan haar rug ondergaan en was sonder werk op ongeskiktheidsverlof. Id. by 447, 680 A.2d 750. Sy het tydelike ongeskiktheidsvoordele en aanvullende korttermynongeskiktheidsbetalings ontvang van Prudential Insurance Company, Schering se versekeringsmaatskappy. Ibid. In ooreenstemming met die Schering-beleid het die departement van voordele haar opdrag gegee om aansoek te doen vir langtermynongeskiktheidsvoordele. Ibid. Sy het dit gedoen en langtermynongeskiktheidsbetalings ontvang, blykbaar van Travellers Insurance Company. Ibid. In 1984 het die indiener 'n brief van Schering ontvang waarin sy ingelig is dat sy sal voortgaan om hierdie ongeskiktheidsvoordele te ontvang en om groepsversekeringsdekking te hê solank sy gestremd is. Id. by 448, 680 A.2d 750.

Gedurende haar hele behandelingsperiode en tydens die verhoor is haar mediese uitgawes, minus bybetalings, deur die gesondheidsversekeraars van Schering betaal, eers Prudential en later John Hancock. Ibid. Toe Prudential weier om spesifieke mediese uitgawes te betaal omdat dit beweer dat dit vir werkverwante toestande is en deur 'n werkersvergoedingsverskaffer betaal moet word, het die departement van werknemers se gesondheidsdiens vir Schering aan die afdeling Voordele gesê dat hierdie uitgawes "nie werkverwant is nie", en dat hulle "moet weer by Prudential ingedien word met 'n brief waarin gesê word dat die eis nie 'n eis vir werkersvergoeding is nie", en dat dit betaal moet word. Id. by 448-49, 680 A.2d 750. Toe Prudential bykomende eise ontken omdat hulle werkverwant was, het Schering se voordele-afdeling aan die eiser gesê dat Prudential die eise sou verwerp as sy voortgaan om dit as werkverwant te beskryf. , en 'n verteenwoordiger van die Voordele-afdeling het onderneem om Prudential te kontak om hom te adviseer dat die toestand waarvoor die mediese uitgawes aangegaan is, nie werkverwant was nie. Id. by 449, 680 A.2d 750.

Die Sheffield -hof verklaar: '' die verskaffing van mediese voordele word oor die algemeen gehou om die tyd om 'n eis in te dien, te verleng. '' Id. by 453-54, 680 A.2d 750 (met vermelding van 2B Arthur Larson, The Law of Workmen's Compensation § 78.43 (h), op 15-272.33 tot .45 (1988)). "Enige ander resultaat sou die deur oopmaak 'vir gewetenlose werkgewers om beseerde werknemers in 'n gevoel van veiligheid te versag totdat hul vergoeding ingevolge die Wet op Arbeidsvergoeding met verloop van tyd vir hulle verlore is.' 'Ibid. (aanhaling weggelaat).

In sy mening noem en haal die hof uit talle besluite wat oorweeg het of spesifieke betalings gelykstaande is aan 'n werkgewer se vergoeding wat deur die Wet op Werkersvergoeding vereis word. Id. by 454-56, 680 A.2d 750. Dit wys daarop dat in baie van die gevalle betalings van versekeraars en soortgelyke derde partye gehou is om sodanige vergoeding te vorm. Id. by 454, 680 A.2d 750. Dit is uitdruklik van mening dat “die privaat planongeskiktheid en mediese voordele wat Sheffield ingevolge Schering se vergoedingskema vir gestremde werknemers gebied het, vergoedings in die betekenis van N.J.S.A. 34: 15-34. ” Id. by 458, 680 A.2d 750 (aanhalings weggelaat).

Die onenigheid in Sheffield, supra, interpreteer die meerderheidsopinie dat alle betalings ingevolge 'n werkgewer se gesondheidsversekeringsplan wat ingevolge die Wet op Werkersvergoeding vereis kon word, 'n toleffek het. Id. by 465-66, 680 A.2d 750 (Pollock, J., anders). Die taal van die hof se mening is onderhewig aan die interpretasie. Ons interpreteer dit egter net as 'n toleffek wat slegs toegeskryf word aan betalings, ongeag die oorsprong daarvan, wat onder omstandighede gemaak word sodat hulle die werknemer redelikerwys kan dwing om nie 'n versoekskrif in te dien om sy of haar regte op grond van die werkersvergoeding op te eis nie. wette. Dit is beslis die mees omvattende lesing wat die sake en ander tekste wat deur die hof aangehaal word, gegee kan word, en die owerhede word aangehaal op 'n manier wat daarop dui dat die hof dit in ooreenstemming met sy mening beskou het.

Soos die regter van vergoeding gesê het dat die betaling van mediese voordele deur gesondheidsversekeringsplanne sonder meer die beperkingsbepalings van N.J.S.A. 34: 15-34, ten minste vir die meeste groot werkgewers, sou hierdie bepalings tot nietigheid verminder word. Na ons mening was dit nie die bedoeling van die Hooggeregshof nie. Ons is derhalwe van mening dat daar geen bewyse in die rekord in hierdie saak is om die bepaling deur die regter van vergoeding te ondersteun dat betalings vir mev.

Mev. Earl se oorblywende tolbetoog is dat sy nie die aard van haar gestremdheid en die verband met haar werk kon weet nie, omdat die kenners wat vir Johnson & amp Johnson getuig het, die erns daarvan ontken het en dat dit deur haar werksomgewing veroorsaak is. Hierdie argument is sonder verdienste. R. 2: 11-3 (e) (1) (E).

Die vonnis waarteen appèl aangeteken word, word dus omgekeer en hierdie aangeleentheid word by die Afdeling Arbeidsvergoeding oorgedra om 'n vonnis te neem waarin mev. Earl se versoekskrif van die hand gewys word.


SENSUIKAN!

15 Mei 1942:
By Kure Navy Yard neergelê as die C3 Submarine No. 626 (die tweede boot van daardie klas).

1 November 1942:
Hernummer I-53 en voorlopig verbonde aan Kure Naval District.

24 Desember 1942:
Gestart as I-53.

10 Desember 1943:
Cdr (later kaptein) Ikezawa Masayuki (52) (wat tans by die duikbootbou-afdeling by Kure Navy Yard dien) word as bykomende diens aangestel as die hoofuitrustingsbeampte (uitvoerende hoof) van I-53.

15 Februarie 1944:
LtCdr (later Cdr) Toyomasu Seihachi (59) (voormalige uitvoerende hoof van I-159) word aangestel as die uitvoerende hoof.

20 Februarie 1944:
Voltooi, in gebruik geneem en verbonde aan Kure Naval District. Opgedra aan agteradmiraal Ishizaki Noboru se subron 11, in vise-admiraal (admiraal, postuum) Takagi Takeo se sesde vloot (duikbote) vir opwerking. LtCdr Toyomasu Seihachi is die bevelvoerder. I-53 is toegerus met 'n tipe 13 lugsoektog en tipe 22 oppervlak-soekradars soos voltooi.

29 Maart 1944:
Vertrek Tokuyama nadat hy by die derde brandstofdepot gevul het om weer in die binneland te werk.

April 1944: Operasie "Tatsumaki" (Tornado) - Amfibiese tenkaanval by Majuro, Marshall -eilande:
Binnelandse See. I-53 neem deel aan opleiding met I-36, I-38, I-41 en I-44. Die operasie vereis dat die duikbote amfibiese tenks van Kure na Majuro moet vervoer. Daar moet die tenks, gewapen met torpedo's, aan wal gelê word, oor land kom, weer in die water kom en 'n torpedo -aanval op Amerikaanse skepe doen. Later word die plan gekanselleer. [1]

17 Mei 1944:
Vertrek Saeki met haar eerste oorlogspatrollie om die NK van Kavieng, Nieu -Ierland, te bedryf.

19 Mei 1944:
Opgedra aan SubDiv 15, Sixth Fleet.

28 Junie 1944:
Vertrek haar patrolliegebied nadat 'n ernstige lek in een van die brandstoftenks ontdek is.

2 Julie 1944:
Kom by Truk aan om tydelike herstelwerk te doen.

15 Julie 1944:
Vertrek Truk na Kure met ComSubRon 7, agteradmiraal Owada Noboru (44) aan boord.

25 Julie 1944:
Kom by Kure aan.

28 Julie 1944:
Kom by Sasebo aan. Droogdok vir opknapping en herstelwerk. Die anti-radar-laag word hernu.

Einde Augustus 1944:
Oorgeplaas na Kure vir die omskakeling na 'n kaiten menslike torpedodraer. Die dekgeweer na die toring word geland om plek te maak vir die toebehore vir vier menslike torpedo's.

13 Oktober 1944: Operasie "SHO-1-GO"-Die verdediging van die Filippyne:
Admiraal Toyoda Soemu, CinC, Combined Fleet, beveel dat die "Sho-1-Go" -plan geaktiveer word.

I-53 is toegedeel aan groep "A" met I-26, I-45, I-54 en I-56 onder direkte bevel van vise-admiraal Miwa Shigeyoshi se sesde vloot.

19 Oktober 1944:
Vertrek Kure om tydens die tweede oorlogspatrollie uit die Filippyne te werk.

20 Oktober 1944: Amerikaanse operasie "King Two" - The Invasion of Leyte, Filippyne:
Admiraal (later Vloot -admiraal) William F. Halsey se Derde Vloot van 738 skepe, waaronder 18 vliegdekskepe, ses slagskepe, 17 kruisers, 64 vernietigers en meer as 600 ondersteuningsskepe land die X -korps van die weermag (24ste Infanterie- en 1ste Kavalleriedivisie) en die XXIV -korps (7de, 77ste en 96ste infanteriedivisie) wat die veldtog begin om Leyte weer in te neem.

21 Oktober 1944:
I-53 word beveel om na die gebied E van Leyte te gaan.

4 November 1944:
650 myl o van Manila. Ongeveer 0100 kom I-53 op, maar word opgespoor deur 'n Amerikaanse vernietiger wat 'n jaagtog van 38 uur begin. I-53 dompel tot 'n diepte van 490 voet om diepte te laai. Spesiale flessies met chemiese samestellings word aan haar bemanning uitgereik om die koolstofdioksiedinhoud in die duikboot te verminder. [2]

22 November 1944:
Keer terug na Kure om die omskakeling na kaiten -draer te voltooi.

8 Desember 1944: The Second Kaiten Mission:
I-53 word met die I-36, I-47, I-48, I-56 en I-58 toegedeel aan die "Kongo-tai" (Steel) Kaiten Group. Die plan vereis aanvalle op Amerikaanse vlootankers op vyf verskillende punte teen dagbreek van 11 Januarie (later uitgestel tot 12 Januarie).

19 Desember 1944:
Neem deel aan gesamentlike oefeninge saam met ander duikbote van die groep.

28 Desember 1944:
I-53 en I-58 gaan na die kaitenbasis van Otsujima (plaaslik bekend as Ozushima) om kaite en hul vlieëniers aan te gaan.

30 Desember 1944:
Op 1000 vertrek Otsujima vir Kossol Roads ankerplek, Palau, in geselskap van I-36 en I-58.

12 Januarie 1945:
Vier kilometer van Kossol Roads af. Om 0700 verskyn I-53. Haar nommer 1 kaiten, onder leiding van Lt (jg) Kuzumi Hiroshi (72), ontplof kort na die bekendstelling en nommer 3 start nie sy enjin nie. Nommer 2 en 4, onder leiding van Ens Ito Osamu en CPO Arimori Bunkichi, word sonder voorval gelanseer. Na 'n uur en 20 minute word twee ontploffings gehoor. Die nabygeleë 30ste basiseenheid bevestig twee treffers. I-53 kom na kaiten nr. 3, en dit word ontdek dat brandstofgasse sy vlieënier bewusteloos gemaak het. [3]

26 Januarie 1945:
Keer terug na Kure vir herstelwerk en opknapping.

1 Februarie 1945:
LtCdr (later kaptein, JMSDF) Oba Saichi (62) (voormalige CO van I-162) word aangestel as die CO.

27 Maart 1945:
Die "Tatara" Kaiten-groep bestaan ​​uit I-44, I-47 (F), I-53, I-56 en I-58 om die Amerikaanse skeepvaart van Okinawa aan te val.

29 Maart 1945:
Op daardie dag verskaf die USN Fleet Radio Unit, Melbourne, Australië (FRUMEL) die vertaling van die volgende boodskap van 'n ongeïdentifiseerde oorspronklike:
"1. Onderzeeërs I-44, I-47, I-53, I-56, I-58 en --- moet 'n Kaiten Special Attack Force vorm.
2. Hulle laai Kaitens soos volg: I-44 en I-58 3 elk I-53 en I-56 6 elk. "

30 Maart 1945:
In die namiddag vertrek Kure na die Hikari Naval Base (Yamaguchi Prefecture). By 'n afwerkingstoets by Iwai Shima aan die noordelike kant van die oostelike ingang na Suo Nada, laat I-53 'n magnetiese myn deur 'n Boeing B-29 "Superfortress" lê. Die gevolglike ontploffing maak haar diesels ongeskik en vernietig 'n aantal batterye. 'N Brandstoftenk aan die stuurboordkant ontwikkel 'n lek. I-53 keer op een as terug na Kure, met behulp van die hulpmotor. [4]

Op daardie dag verskaf FRUMEL die volgende inligting:
"5 I-klas duikbote wat Kaitens dra, was by Kure met hierdie wapens toegerus. Dit word as waarskynlik beskou dat hierdie onbekende wapens ekstern deur die duikbote gedra word. Dit is bekend dat I-klas duikbote 5 of 6 Kaitens dra. Bewegings van hierdie duikbote is soos volg:
I-56 het Bungo Channel 31ste om 1630 vertrek I-58 het Bungo Channel 31st om 1700 vertrek I-47 het 31ste I-53 teruggekeer om Kure te verlaat. "

1 April 1945:
Keer terug na Kure. Drydock vir herstelwerk. Toebehore vir die vervoer van nog twee kaitens word by die voordek aangebring en sy is toegerus met 'n snorkel. Die voorste dekgeweer word geland. Al ses katte het onderwater -toegangsbuise.

4 Mei 1945:
Teen 1745 onderskep en ontsyfer USN-kodebrekers 'n boodskap wat lui: "Die I-53 het op 30 Maart 'n myn in Suco (sic) Nada getref en is op 6 April van die Tatara-eenheid verwyder."

9 Julie 1945:
Vertrek Kure na Otsujima en onderneem gevegsoefeninge.

13 Julie 1945:
Kom by Otsujima aan.

14 Julie 1945: Die negende Kaiten -sending:
Otsujima. I-53 is in die "Tamon" Kaiten Group met I-47, I-58, I-363, I-366 en I-367. In die oggend gaan sy ses katte op en vertrek in die middag na die gebied 300 myl SE van die suidpunt van Taiwan.

Op daardie dag verskaf FRUMEL die volgende inligting:
"Vier duikbote is beveel om verkennings- en offensiewe operasies teen die geallieerde vaartuie uit te voer. Die eerste, I-53, verlaat Bungo Suidoo (sic) om 1700 op 14de om halfpad tussen Okinawa en die Golf van Leyte te patrolleer."

22 Julie 1945:
Kom by haar aangewese gebied aan. [5]

24 Julie 1945:
Filippynse See, 260 myl noordoos van die Kaap Engano -vuurtoring. Die ondergedompelde I -53 besigtig 'n konvooi van sewe Amerikaanse skepe - troepeskip USS ADRIA en ses Landing Ship Tanks (LST), met die 96ste Infanteriedivisie teruggetrek uit Okinawa - wat 10 knope na die Filippyne maak. Die konvooi word begelei deur luitenant-generaal Robert N. Newcomb se USS UNDERHILL (DE-682), PC's 1251, 803, 804, 807, SC's 1306, 1309 en PCE-872.

Ongeveer 1200 stig UNDERHILL 'n sonar-kontak en beveel PC-804 om 'n diepte-aanval te doen. LtCdr Newcomb beweeg na ram, maar die duikboot duik. Op 1453 laat UNDERHILL 'n 13-diepte laaipatroon val.

Om 1425 loods LtCdr Oba kaiten nr. 1, bestuur deur Lt (jg) Katsuyama Jun (73). Die torpedo loop eers onder PC-804 en kom dan langs ONDERHILL. Newcomb gaan flank spoed en stamp teen 1507 aan die bakkant van die kaiten. 'N Ontploffing verbrokkel ONDERHOF uit haar stapel vorentoe. LtCdr Newcomb en 112 bemanningslede gaan verlore. After the attack, the stern section of UNDERHILL is sunk by gunfire from PC's -803, -804 and PCE-872 at 19-24N, 126-43E. Oba reports sinking a large transport.[6]

27 Julie 1945:
E of Bashi Channel. Around 1300, the submerged I-53 sights an American convoy of ten ships, heading south, and begins an approach. After the convoy is moving out of torpedo range, LtCdr Oba is inclined to give up the attack, but FPO1C Kawajiri Tsutomu, the pilot of No. 2 kaiten, implores to attempt a long-range kaiten attack. He is launched around 1700 and one hour later a heavy explosion is heard. I-53 departs the area, returning to the previous patrol station.

7 August 1945:
Philippine Sea, 20-17N, 128-07E. I-53 spots a LST convoy en route from Okinawa to Leyte and commences a submerged approach. At 0023 she is detected by the sonar of USS EARL V. JOHNSON (DE-702). LtCdr J.J. Jordy orders to drop 14 depth charges. Following the first attack the contact with the submarine is lost, but reacquired 25 minutes later. At 0055 EARL V. JOHNSON conducts a second depth charge attack and at 0212 a third. At 0233 PCE-849 joins the chase, firing a "Hedgehog" salvo.

Their contact evades all hits, but the nearby explosions knock out a number of batteries, the rudder engine breaks down and all lights fail. At 0230 I-53 launches her No. 5 kaiten, piloted by Ens Seki Toyooki, from the depth of 130 ft 20 minutes later an explosion is heard. The lookouts on EARL V. JOHNSON sight a passing torpedo at 0235, followed by two others at 0245. One of them passes below the destroyer escort's keel and then explodes at 0246.

At 0256 PCE-849 makes another "Hedgehog" attack and soon thereafter EARL V. JOHNSON's sonar detects the submarine again. At 0300 I-53 launches her No. 3 kaiten, piloted by FPO1C Arakawa Masahiro at 0332 a heavy explosion is heard. Three other kaitens develop various problems and cannot be launched.

At 0326 EARL V. JOHNSON conducts a depth charge attack against a new target and at 0330 a heavy explosion follows. A plume of white smoke is sighted. As a result of the depth charge explosions the destroyer escort herself receives slight damage. Her CO decides to rejoin the screen of the convoy, reporting one submarine as sunk.[7]

In the evening I-53 receives a signal from the Sixth Fleet to return to base.

12 August 1945:
Arrives at Otsujima where two kaitens are landed, then proceeds to Kure.

13 August 1945:
Kom by Kure aan.

15 August 1945:
The Emperor Hirohito (Showa) broadcasts an Imperial Rescript calling for an end to the hostilities.

5 October 1945:
I-53 is inspected at Kure. She has 15 tons of fuel, 7.2 tons of rice and 20 tons of fresh water aboard, while all weapons have been removed. A total of 50 sailors under the command of I-53's navigating officer, Lt Yamada Minoru (72), remain aboard.

November 1945:
Transferred to Ebisu Bay near Sasebo. The crew is additionally reduced.

30 November 1945:
Removed from the Navy List.

1 April 1946: Operation "Roads End:"
I-53 is stripped of all usable equipment and material and towed from Sasebo to an area off Goto Retto by the submarine tender USS NEREUS (AS-17). NEREUS scuttles I-53 by gunfire at 32-37N, 129-17E.

7 September 2017:
The Society La Plong e for Deep Sea Technology research team, led by Research Professor Ura Tamaki from Kyushu Institute of Technology, locates and photographes the wreck of I-53, using a multibeam echosounder and an ROV.

Authors' Notes:
[1] The Type 4 "Ka-Tsu" Special Amphibious Vehicle could carry two 45-cm torpedoes, one on either side.

[2] I-53's attacker at that time was probably USS BOYD (DD-544), later joined by USS BROWN (DD-546).

[3] LtCdr Toyomasu was credited with two transport vessels at Palau, but postwar analyses fail to verify any sinkings there on 12 January 1945.

[4] CNO analysts noted that I-53 announced her arrival at an unidentified location on 30 March and was not operational again until 14 June.

[5] According to older sources a kaiten launched from I-53 damaged the 12,450-ton attack transport USS MARATHON (APA-200) at Buckner Bay, Okinawa on 22 July 1945, but her operating area was elsewhere. According to Japanese sources, I-53 made no attacks on 22 July 1945.

[6] Contrary to popular accounts I-53 was not alerted about the presence of an American convoy by an IJAF reconnaissance aircraft. She was not carrying any mines either.


Kaitens in Action

Once in use, the Kaitens were launched from a surface ship or a submarine which carried up to six at a time, tied on. A hatch allowed the crew to enter them while they were submerged.

Once the Kaitens were within reach of their target ship, the pilot was given his final briefing, before entering the cockpit. The instruments were programmed to get him to where he needed to go, and then he was off.

The Kaiten shot through the water in the right direction. Once closer to the target, it surfaced to ensure it was in the correct position. Then, submerging to the proper depth again, with the warhead primed, struck. If the first attempt failed, the pilot could make a second attempt. If both attempts failed, he used the self-destruction setting to deploy the warhead and destroy himself and the weapon.


This Is What You Should Know About the Kaiten – Japanese Suicide Torpedo

It’s the infamous and destructive wars throughout each century of history that are responsible for so many of today’s technological advancements. Of course, along the way to the invention and perfection of modern weaponry, there were quite a few weapons that didn’t make their way into future warfare.

Such was the case of the Kaiten, a torpedo invented and used by Japan in the last months of World War II. However, it wasn’t technology or weaponry advancements that ended the Kaiten’s existence – it was the ultimate death of the soldiers who controlled the Kaiten.

The Kaiten wasn’t like any other torpedo in use during World War II. These submarine torpedoes were manned by soldiers in the Imperial Japanese Navy, who drove these suicide craft right into their enemies. It was a weapon created to shake the enemy to their very core, its name chosen because it meant “the heaven shaker” or “the turn toward heaven” in English.

When the Japanese military felt they were losing control – and their chances of winning the war – they turned to the Kaiten, despite its high human price.

As 1943 came to a close, signaling yet another year of the second world war, the Japanese high command began exploring new options to secure victory for their troops. Military officials recommended using different types of suicide craft – Kamikaze planes, Kaiten submarine torpedoes, Shinyo boats, Fukuryu suicide divers, and even human mines were all options considered by the Imperial Japanese Navy.

Submarine I-361 as Todoroki group on 23 May 1945

Although initially rejected, the high command decided they were the best option for success in the first months of 1944, and the Japanese Special Attack Units began developing prototypes of the proposed human weapons. The first research on a potential Kaiten began in February 1944, and a prototype was developed by July 25 of that year.

The Kaiten submarine torpedo proved successful – in fact, it ranks second to Kamikaze planes in the effectiveness of Japanese suicide craft. Just one week after the first prototype was created, the Imperial Japanese Navy placed an order for 100 torpedoes. Those early Kaiten were simple, little more than a Type 93 torpedo engine connected to a cylinder in which the pilot would sit, directing it via limited electronics and steering.

Of course, in order to ensure the Kaiten could inflict damage, it required testing – and Lieutenants Hiroshi Kuroki and Sekio Nishina were the guinea pigs. Both knew they would die in the process, via either failure or success, like so many soldiers to come.

A Kaiten, Type 1. By Nick-D – CC BY-SA 3.0

A total of six different models of Kaiten were designed, though five never saw combat. Initially, the first models were designed to eject their pilots once the torpedo began accelerating towards the final target however, not a single test pilot attempted to escape, and it solidified its role as a suicide weapon.

In later models, the pilots were locked inside and unable to exit even if they desired – however, the pilots were given a self-destruct button, allowing them to kill themselves and the torpedo should their attack fail.

When the Kaiten finally entered the war after its brief test period, it quickly saw action. Pilots had its controls down: Kaiten would launch off of a host submarine, loaded with one pilot in each torpedo’s cockpit, aimed towards a specified target. Once in range of that target, the pilot brought the Kaiten to the surface, making any final adjustments necessary to make an impact.

Finally, the pilot and Kaiten submerged, warheads armed and ready as the torpedo sped into the enemy vessel. If a torpedo and its pilot failed, a second run would be attempted – if that, too, failed, the pilot then hit that self-destruct button.

Every man who entered a Kaiten torpedo knew that he would not leave it alive – and those who piloted the suicide weapon were young, aged 17 to 28. They were put through a dangerous, rigorous training program once chosen as a Kaiten pilot after passing an initial screening test and basic sailing training.

The next stages of training required potential pilots to perform circular runs to and from fixed landmarks, increasing the speed of their craft as the men progressed. Practice runs were filled with hazards, from rocks and underwater obstacles to suffocating depths. Pilot trainees were responsible for keeping track of their vessel, their target, and their oxygen levels.

With all of these compounded difficulties, not every soldier survived the program as many as 15 died in training accidents. For those who survived, piloting a Kaiten meant saying final goodbyes to loved ones. Aware that their first mission would also be their last, pilots left messages, testaments, and other items behind for their families.

Kaiten pilots didn’t allow their imminent deaths to distract from their missions. They led their Kaiten to success, attacking U.S. naval ships, the U.S.S. Earl V. Johnson, and the U.S.S. Onderheuwel. The attack on the Underhill was the most successful of all Kaiten launches.

On July 24, 1945, as the Underhill destroyer escorted U.S. supply and troop ships, six Kaiten carried by the I-53 submarine attacked its underside. The destroyer attempted to fight off the torpedoes and their parent submarine, but the Kaiten detonations ripped the Underhill in two. As it sank, the Underhill took its cargo and officers underwater with it.

USS Mississinewa, victim of a kaiten attack on 20 November 1944.

However, the Kaiten wasn’t without flaws. Although it saw several successes, it was limited in range the torpedo couldn’t survive deep dives, forcing any submarine carrying Kaiten to remain in relatively shallow waters. Because of this, as many as eight submarines were lost and more were damaged by the enemy.

Some Kaiten were spotted by the enemy, and others fell short of their mission, missing targets or failing to explode. By mid-August of 1945, all submarines were ordered home, taking the Kaiten back to Japan and ending its presence in war. World War II and the conflict with the U.S. ended just a week later.

Today, the Kaiten is memorialized by the Kaiten Memorial Museum on the island of Otsushima in Japan’s Inland Sea, the original site of all Kaiten pilots’ training. Though it has slipped into history since its final days in 1945, it’s a weapon that inflicted damage on both enemy naval forces and Japan’s own soldiers.

Faced with the possibility of losing an entire war, the Imperial Japanese Navy turned to the Kaiten – though it took the lives of its pilots, it brought explosive destruction to massive ships.

The Kaiten didn’t win the war for Japan, but it certainly left its own mark on World War II and the weaponry of the era.


Earl V Johnson DE-702 - History


Buckley (TE)-Class Destroyer Escorts

As they appeared between 1943 and 1946. These ships are shown carrying three 3-in./50 cal. guns in single MK 22 mounts, one MK 1 40mm twin mount, ten 20mm MK 4 single mounts, one MK 3 21-in. triple torpedo tube mount, one MK 10/11 hedgehog projector, two MK 9 depth charge tracks, eight MK 6 K-gun depth charge projectors.

USS Buckley (DE-51)
USS Bull (DE-52)
USS Charles Lawrence (DE-53)
USS Daniel T. Griffin (DE-54)
USS Donaldson (DE-55)
USS Donnell (DE-56)
USS Fogg (DE-57)
USS Formoe (DE-58)
USS Foss (DE-59)
USS Gantner (DE-60)
USS Thomas J. Gary (DE-61)
USS George W. Ingram (DE-62)
USS Ira Jeffery (DE-63)
USS Lamons (DE-64)
USS Lee Fox (DE-65)
USS Amesbury (DE-66)
USS Essington (DE-67)
USS Bates (DE-68)
USS Blessman (DE-69)
USS Joseph E. Campbell (DE-70)
USS Reuben James (DE-153)
USS Sims (DE-154)
USS Hopping (DE-155)
USS Reeves (DE-156)
USS Fechteler (DE-157)
USS Chase (DE-158)
USS Laning (DE-159)
USS Loy (DE-160)
USS Barber (DE-161)
USS Lovelace (DE-198)
USS Manning (DE-199)
USS Neuendorf (DE-200)
USS James E. Craig (DE-201)
USS Eichenberger (DE-202)
USS Thomason (DE-203)
USS Jordan (DE-204)
USS Newman (DE-205)
USS Liddle (DE-206)
USS Kephart (DE-207)
USS Cofer (DE-208)
USS Lloyd (DE-209)
USS Otter (DE-210)
USS Hubbard (DE-211)
USS Hayter (DE-212)
USS William T. Powell (DE-213)
USS Scott (DE-214)
USS Burke (DE-215)
USS Enright (DE-216)
USS Coolbaugh (DE-217)
USS Darby (DE-218)
USS J. Douglas Blackwood (DE-219)
USS Francis M. Robinson (DE-220)
USS Solar (DE-221)
USS Fowler (DE-222)
USS Spangenberg (DE-223)
USS Ahrens (DE-575)
USS Barr (DE-576)
USS Alexander J. Luke (DE-577)
USS Robert I. Paine (DE-578)
USS Foreman (DE-633)
USS Whitehurst (DE-634)
USS England (DE-635)
USS Witter (DE-636)
USS Bowers (DE-637)
USS Willmarth (DE-638)
USS Gendreau (DE-639)
USS Fieberling (DE-640)
USS William C. Cole (DE-641)
USS Paul G. Baker (DE-642)
USS Damon M. Cummings (DE-643)
USS Vammen (DE-644)
USS Jenks (DE-655)
USS Durik (DE-666)
USS Wiseman (DE-667)
USS Yokes (DE-668)
USS Pavlic (DE-669)
USS Odum (DE-670)
USS Jack C. Robinson (DE-671)
USS Bassett (DE-672)
USS John P. Gray (DE-673)
USS Weber (DE-675)
USS Schmitt (DE-676)
USS Frament (DE-677)
USS Harmon (DE-678)
USS Greenwood (DE-679)
USS Loeser (DE-680)
USS Gillette (DE-681)
USS Underhill (DE-682)
USS Henry R. Kenyon (DE-683)
USS Bull (DE-693)
USS Bunch (DE-694)
USS Rich (DE-695)
USS Spangler (DE-696)
USS George (DE-697)
USS Raby (DE-698)
USS Marsh (DE-699)
USS Currier (DE-700)
USS Osmus (DE-701)
USS Earl V. Johnson (DE-702)
USS Holton (DE-703)
USS Cronin (DE-704)
USS Frybarger (DE-705)
USS Tatum (DE-789)
USS Borum (DE-790)
USS Maloy (DE-791)
USS Haines (DE-792)
USS Runels (DE-793)
USS Hollis (DE-794)
USS Gunason (DE-795)
USS Major (DE-796)
USS Weeden (DE-797)
USS Varian (DE-798)
USS Scroggins (DE-799)
USS Jack W. Wilke (DE-800)


伊号第五十三潜水艦

12月27日、伊53は回天特別攻撃隊(金剛隊)の1隻として呉を出港する。1945年1月12日0000、パラオ・コッスル水道沖で浮上して回天搭乗員を各艇に搭乗させてから潜航。0349、コッスル水道から4浬離れた海域に到着し、1番艇の久住宏中尉(海兵72期)艇を発進。それからまもなく、爆発音を聴取。これは、発進直後に艇尾の機械室で機関のピストンが破裂して爆発したためで、海中の火の光は伊53の潜望鏡一杯に写った。機関に送られる酸素により火炎を噴きながら浮上した久住艇は、発進から約5分後に自沈した。続いて3番艇の久家稔少尉(兵科4期)艇の発進命令が出るも、機関が始動せず発進に失敗。続けて2番艇の伊東修少尉(海機54期)艇、4番艇の有森文吉 上等兵曹艇の順番に回天を発進させる。それから20分後、2つの爆発音を聴取。潜望鏡で敵基地施設に命中したことを確認した。それからすぐに回天搭乗員救助のために危険を承知で浮上。3番艇を調べた結果、3時間余りの搭乗による高温と、浸水した海水と燃料の混合により発生したガスにより久家少尉が意識を失っているのを発見した。伊53潜は久家少尉を救出して収容。そのまま急速潜航して南へ向かった。その頃、米戦車揚陸艦LST-225は水道内にある礁湖の中で停泊中、前方で停泊中の姉妹艦LST-131の後方海面に筋を引く波を発見した。魚だと思って見ていたところ、0701にLST-131が突然砲撃を始めたので回天と気付き、LST-225も艦首前方800mに来た回天へ射撃を開始した。水面上を浮上航走する回天の進路上には米工作艦プロメテウス(USS Prometheus, AR-3)が停泊していた。回天はLST-225の艦首を右舷側に通過し、横500mを通り過ぎようとしたので、同艦は装備する全ての砲火をこの回天に撃ち込んだ。命中弾が多数あったものの、0703に回天は浮上したまま向きを変えてLST-225に真横から接近し、45mまで追って0705に大爆発した。爆発で100mもの黒い水柱があがり、LST-225は大きく揺さぶられてハッチ蓋が吹き飛び、甲板上の乗員は薙ぎ倒された。

7月9日、伊53は呉を出港し、13日に大津島に到着。14日、回天特別攻撃隊(多聞隊)の回天6基を搭載して大津島を出港し、台湾南東方面に進出。7月24日1400、ルソン島沖で敵輸送船団を発見。遠ざかる輸送船団へ向け1番艇の勝山淳中尉(海兵73期)艇を1425に発進した。同艇はアメリカ護衛駆逐艦アンダーヒル (USS Underhill, DE-682) を撃沈した。これは現在のところ回天の操縦者と具体的な戦果が結びついた唯一のケースとなった。7月27日1300、聴音からの「どうも周りが異常にザワザワしている」との報告があり、慎重に潜望鏡観測をしたところ、南下中の米大規模輸送船団の内部にいることが判明。直ちに伊53は静かに、急いで総員配置に就いた。大場艦長は咄嗟のことであり、またあまりにも至近距離であるために魚雷も回天も使えず、一旦輸送船団の外に出てから攻撃しようと判断した。一方、船団側も潜望鏡を発見したらしく、兵員が砲を操作する姿が見えたが、密集した船団であるため砲撃すれば味方を傷つける。同じ理由で爆雷攻撃もできない。回避しようとして隊列を乱せば衝突する危険があるので、こちらも攻撃ができない状況となっていた。これにより伊53は敵からの攻撃を受けることなく、舶団の後方に離脱したものの、攻撃準備が整ったときは距離が開いており、魚雷攻撃は難しくなっていた。そのため、2番艇の川尻勉 一飛曹(甲飛13期)艇を発進。1時間後に爆発音と目標の方向に上がる黒煙を確認した。8月4日0030、台湾南東400浬地点を潜航哨戒中の伊53は突然爆雷攻撃を受ける。これは、沖縄からレイテに向かっていたLST25隻で編成された輸送船団を護衛していた米護衛駆逐艦アール・V・ジョンソン (USS Earl V. Johnson, DE-702) が0023に伊53を発見していたためで、同艦は船団を退避させて爆雷攻撃を行っていた。 0140には同じ船団を護衛していた米指揮護衛艇PCE(R)-849もやってきて爆雷攻撃に参加する。

伊53は関艇が発進した後も爆雷攻撃を受け続けた。発進待機中の4号艇の高橋博 一飛曹(甲飛13期)艇では爆雷攻撃の衝撃で回天の機関始動に使う四塩化炭素の容器が破損して気化したガスが漏れ、高橋 一飛曹は中毒を起こして意識を失った後、それに気が付いた乗員により救助された。回天の爆発音を聴取した伊53は、0300に3号艇の荒川正弘 一飛曹(甲飛13期)艇を発進。0332に爆発音を聴取した。その頃、アール・V・ジョンソンは爆雷14個を投下した。投下を完了した後、同艦は水中で起きた大爆発音を聞き、暗闇の中に大きな白煙が見えた。爆発の衝撃はあまりにも激しく、アール・V・ジョンソンの主機械1基が作動しなくなった他、操舵機も故障。同艦は残る主機械1基だけで行動せざるを得なくなり、応急操舵に切り替えて現場を離れることにした。

伊53は荒川艇が発進した後も爆雷攻撃を受け続けた。発進待機中の6号艇の坂本雅俊 一飛曹(甲飛13期)艇では爆雷攻撃の衝撃で酸素管に亀裂が入って高圧酸素が漏れ出した。艇内の気圧が上昇して苦しむ坂本 一飛曹は発進を催促した。やがて発進命令が下ったため機関の始動操作を行うも始動に失敗し、冷走。そのため推進器を命令により停止させたが、艇内の気圧がさらに高まり、そのまま意識を失った後、それに気が付いた乗員により救助された。回天の爆発音を聴取した後しばらくして、敵艦の推進器音が消えたのを聴取。同日夜に伊53は浮上して被害を調査した結果、かなり損傷していたものの作戦行動可能と判断し、哨戒を続けた。12日、伊53は大津島に到着して残った回天2基と坂本 一飛曹と高橋 一飛曹および整備員を降ろした後呉に移動。13日に呉に帰投した。伊53はそのまま呉で終戦を迎えた。


Earl V Johnson DE-702 - History

The USN afloat in WWII was comprised of fleets. A fleet was an organization of vessels and aircraft under the command of a commander in chief. It normally comprised all types of vessels and aircraft in sufficient numbers to carry on major operations in a given theatre of war.

The major subdivision of a fleet was known as a force. From these forces, task forces were organized to accomplish special tasks. The fleet and force organizations were prepared and issued by the Chief of Naval Operations.

The basic unit of fleet vessels was the division, which was composed of two or more vessels of the same type. Destroyer Escort divisions were known as escort divisions - CortDiv. During WWII, CortDivs were almost exclusively comprised of DEs, consisting of 6 ships of the same class, usually with sequential hull numbers. However, this was not always the case. While most DEs served with their original assigned division, it was common for a DE to be moved from division to division. The move may have been due to changing needs of the division, reclassification of the DE or the DEs availability for service.

One role of the CortDiv was to protect convoys from enemy attack, whether air, surface or underwater attack. Ships in the convoy were of many types and included cargo ships, tankers, troop transports and specialty vessels such as repair ships and barges.

The other roles of CortDivs were a s "hunter-killer" (HUK) teams in task forces that went to sea for the specific purpose of locating and destroying submarines antisubmarine and antiaircraft screening of capital ships as they bombarded enemy shore installations prior to amphibious assaults and mann ing "picket" stations on the outer perimeter of fleet and landing operations to engage kamikazes and to warn inner perimeter vessels of their approach. This was very hazardous duty and DEs suffered personnel and material casualties.

The following is a list of known DE divisions. This is a work in progress. If you have additional information, please contact the webmaster.

Division 3 Atlantic/Pacific

130 JACOB JONES *
131 HAMMANN
132 ROBERT E. PEARY
147 BLAIR
148 BROUGH
239 STURTEVANT

133 PILLSBURY *
134 POPE
135 FLAHERTY
136 FREDERICK C. DAVIS
149 CHATELAIN
150 NEUNZER

5 EVARTS
6 WYFFELS
47 DECKER
48 DOBLER
257 SMARTT
258 WALTER S. BROWN
397 WILHOITE

Division 6 Atlantic/Pacific '45

53 CHARLES LAWRENCE
(APD-37)
54 DANIEL T. GRIFFIN (APD-38)
56 DONNELL
154 SIMS (APD-50)
155 HOPPING (APD-51)
156 REEVES (APD-52)

Division 7 Atlantic/Pacific

240 MOORE *
241 KEITH
242 TOMICH
243 J. RICHARD WARD
244 OTTERSTETTER
245 SLOAT

7 GRISWOLD *
8 STEELE
9 CARLSON
10 BEBAS
11 CROUTER
256 SEID

Division 9 Atlantic/Pacific

138 DOUGLAS L.HOWARD *
137 HERBERT C.JONES
139 FARQUHAR
140 J.R.Y. BLAKELY
141 HILL
142 FESSENDEN
143 FISKE (sunk)

1 9 BURDEN R.HASTINGS *
20 LEHARDY
21 HAROLD C.THOMAS
22 WILEMAN
23 CHARLES R.GREER
24 WHITMAN

162 LEVY *
163 McCONNELL
164 OSTERHAUS
165 PARKS
166 BARON
167 ACREE

57 FOGG *
59 FOSS
60 GANTNER (APD 42)
62 GEORGE W. INGRAM (APD 43)
63 IRA JEFFERY (APD 44)
65 LEE FOX (APD 45)

Division 13 Atlantic/Pacific

144 FROST *
145 HUSE
146 INCH
161 BARBER (APD 57)
246 SNOWDEN
247 STANTON
248 SWASEY

14 DOHERTY *
15 AUSTIN
17 EDWARD C. DALY
18 GILMORE
49 DONEFF
50 ENGSTROM

Division 15 Atlantic/Pacific

168 AMICK *
169 ATHERTON
170 BOOTH
171 CARROLL
172 COONER
173 ELDRIDGE

259 WILLIAM C. MILLER *
260 CABANA
261 DIONNE
262 CANFIELD
263 DEEDE
264 ELDEN

Division 17 Atlantic/Pacific

214 SCOTT
215 BURKE (APD 65)
216 ENRIGHT (APD 66)
675 WEBER (APD 75)
676 SCHMITT (APD 76)
677 FRAMENT (APD 77)

Division 19 Atlantic/Pacific

66 AMESBURY * (APD 46)
68 BATES (APD 47)
69 BLESSMAN (APD 48)
236 WILLIAM M. HOBBY (APD 95)
695 RICH (sunk)
790 BORUM
791 MALOY

Division 20 Atlantic/Pacific

249 MARCHAND *
250 HURST
251 CAMP
252 HOWARD D. CROW
253 PETTIT
254 RICKETTS

70 JOSEPH E. CAMPBELL
(APD 49)
157 FECHTELER (sunk)
158 CHASE (APD 54)
159 LANING (APD 55)
160 LOY (APD 56)
161 BARBER (APD 57)

Division 22 Atlantic/Pacific

151 POOLE *
152 PETERSON
316 HARVESON
317 JOYCE
318 KIRKPATRICK
319 LEOPOLD
After the loss of Leopold,
replaced by Gandy
764 GANDY
767 OSWALD

Division 23 Atlantic/Pacific

255 SELLSTROM *
382 RAMSDEN
383 MILLS
384 RHODES
385 RICHEY
386 SAVAGE

181 STRAUB *
174 MARTS
175 PENNEWILL
176 MICKA
177 REYBOLD
178 HERZOG
179 McANN
180 TRUMPETER
182 GUSTAFSON

25 WINTLE *
26 DEMPSEY
27 DUFFY
28 EMERY
29 STADTFELD
30 MARTIN

37 GREINER *
38 WYMAN
39 LOVERING
40 SANDERS
41 BRACKETT
265 CLOUES

31 SEDERSTROM *
32 FLEMING
33 TISDALE
34 EISELE
35 FAIR
36 MANLOVE

739 BANGUST *
740 WATERMAN
741 WEAVER
742 HILBERT
743 LAMONS
744 KYNE

Division 35 Atlantic/Pacific

763 CATES *
105 BURROWS
764 GANDY
765 EARL K. OLSEN
766 SLATER
768 EBERT

217 COOLBAUGH *
218 DARBY
219 J. DOUGLAS BLACKWOOD
678 HARMON
679 GREENWOOD
680 LOESER

199 MANNING *
198 LOVELACE
200 NEUENDORF
201 JAMES E CRAIG
202 EICHENBERGER
203 THOMASON

696 SPANGLER *
697 GEORGE
698 RABY
699 MARSH
700 CURRIER
701 OSMUS

633 FOREMAN *
634 WHITEHURST
635 ENGLAND
636 WITTER
637 BOWERS (APD 40)
638 WILLMARTH

183 SAMUEL S. MILES *
184 WESSON
185 RIDDLE
186 SWEARER
187 STERN
188 ONEILL

Division 45 Atlantic/Pacific

387 VANCE *
388 LANSING
389 DURANT
390 CALCATERRA
391 CHAMBERS
392 MERRILL

320 MENGES
321 MOSLEY
322 NEWELL
323 PRIDE
324 FALGOUT
325 LOWE

Division 47 Atlantic/Pacific

789 TATUM
790 BORUM
791 MALOY
792 HAINES (APD-84)
793 RUNELS (APD 85)
794 HOLLIS (APD-86)
? If this info is correct.

103 BOSWICK
104 BREEMAN
102 THOMAS
189 BRONSTEIN
190 BAKER
191 COFFMAN

42 REYNOLDS *
43 MITCHELL
44 DONALDSON
301 LAKE
302 LYMAN
303 CROWLEY

Division 51 Atlantic/Pacific

393 HAVERFIELD *
394 SWENNING
395 WILLIS
396 JANSSEN
397 WILHOITE ( Also 5 & 59)
398 COCKRIL

745 SNYDER *
746 HEMMINGER
747 BRIGHT
748 TILLS
749 ROBERTS
750 McCLELLAND

220 FRANCIS M. ROBINSON *
221 SOLAR
222 FOWLER
204 JORDAN
214 SCOTT
665 JENKS
666 DURIK

Division 55 Atlantic/Pacific

192 EISNER *
193 GARFIELD THOMAS
194 WINGFIELD
195 THORNHILL
196 RINEHART
197 ROCHE

681 GILLETTE
682 UNDERHILL (sunk)
683 HENRY R. KENYON
795 GUNASON
796 MAJOR
797 WEEDEN

326 THOMAS J. GARY *
327 BRISTER
328 FINCH
329 KRETCHMER
330 O'REILLY
331 KOINER

Division 58 Atlantic/Pacific

332 PRICE
333 STRICKLAND
334 FORSTER
399 STOCKDALE
400 HISSEM
401 HOLDER (sunk)

Division 59 Atlantic/Pacific

129 EDSALL *
238 STEWART
335 DANIEL
336 ROY O. HALE
337 DALE W. PETERSON
338 MARTIN H. RAY
397 WILHOITE (Pacific)
240 MOORE (Pacific)

51 BUCKLEY
575 AHRENS
576 BARR (APD 39)
578 ROBERT I. PAINE
686 EUGENE E. ELMORE
702 EARL V. JOHNSON
703 HOLTON
704 CRONIN
705 FRYBARGER
708 PARLE

304 RALL *
305 HALLORAN
306 CONNOLLY
307 FINNEGAN

Division 62 Atlantic/Pacific

210 OTTER *
211 HUBBARD (APD-53)
212 HAYTER (APD-80)
789 TATUM (APD 81)
790 BORUM
791 MALOY
798 VARIAN
799 SCROGGINS
800 JACK W. WILKE

402 RICHARD S. BULL *
403 RICHARD M. ROWELL
404 EVERSOLE (sunk)
405 DENNIS
406 EDMONDS
407 SHELTON (sunk)
532 TWEEDY

339 JOHN C. BUTLER *
340 O'FLAHERTY
341 RAYMOND
533 HOWARD F. CLARK
534 SILVERSTEIN
535 LEWIS

408 STRAUS *
409 LA PRADE
410 JACK MILLER
438 CORBESIER
439 CONKLIN
440 McCOY REYNOLDS

213 WILLIAM T POWELL
51 BUCKLEY
153 REUBEN JAMES
223 SPANGENBERG
577 ALEXANDER J. LUKE
578 ROBERT I. PAINE

Division 67 Atlantic/Pacific

579 RILEY
580 LESLIE L. B. KNOX
581 McNULTY
582 METIVIER
583 GEORGE A. JOHNSON
686 EUGENE E. ELMORE

342 RICHARD W. SUESENS *
343 ABERCROMBIE
344 OBERRENDER
411 STAFFORD
412 WALTER C. WANN
413 SAMUEL B. ROBERTS
(gesink)

441 WILLIAM SEIVERLING *
442 ULVERT M. MOORE
443 KENDALL C. CAMPBELL
444 GOSS
445 GRAAD
508 GILLIGAN

584 CHARLES J. KIMMEL *
585 DANIEL A. VREUGDE
586 LOUGH
587 THOMAS F. NICKEL
588 PEIFFER
589 TINSMAN

414 LERAY WILSON
415 LAWRENCE C. TAYLOR*
416 MELVIN R. NAWMAN
417 OLIVER MITCHELL
418 TABBERER
419 ROBERT F. KELLER

639 GENDREAU *
640 FIEBERLING
641 WILLIAM C. COLE
642 PAUL G. BAKER
643 DAMON M. CUMMINGS
644 VAMMEN

224 RUDDEROW
225 DAG
230 CHAFFEE
231 VERSKRYWINGS
706 HOLT
707 WERK

345 ROBERT BRAZIER
346 EDWIN A. HOWARD
347 JESSE RUTHERFORD
348 SLEUTEL
420 LELAND E. THOMAS
421 CHESTER T. O'BRIEN

422 DOUGLAS A. MUNRO *
423 DUFILHO
424 HAAS
446 CHARLES E. BRANNON
447 ALBERT T. HARRIS
509 FORMOE

349 GENTRY
350 TRAW
351 MAURICE J. MANUEL
352 NAIFEH
536 BIVIN
537 RIZZI

112 BAKKIE
769 NEAL A. SCOTT
770 MUIR
771 SUTTON

16 EDGAR G. jaag
45 ANDRES
527 O'TOOLE
528 JOHN J. POWERS
529 MESSELAAR
530 JOHN M. BERMINGHAM

353 DOYLE C. BARNES *
354 KENNETH M. WILLETT
355 JACCARD
356 LLOYD E. ACREE
357 GEORGE E. DAVIS
358 MACK

359 WOODSON *
360 JOHNNIE HUTCHINS
361 WALTON
362 ROLF
363 PRATT
364 ROMBACH

365 McGINTY *
366 ALVIN C. COCKRELL
367 FRANS
368 CECIL J. DOYLE
369 THADDEUS PARKER
370 JOHN L. WILLIAMSON

371 PRESLEY
372 WILLIAMS
538 OSBERG

448 KRUIS
449 HANNA
450 JOSEPH E. CONNOLLY
510 HEYLIGER

DE's - Onbekende afdelings

APD's - 66 onbekend, behalwe 'n paar TransDIV -nommers.
Die meeste is in opdrag as APD's